Explorar los documents (3 total)

Viaule, Sèrgi
Per Sèrgi Viaule, aquel roman es a l’encòp un omenatge e una escomesa. Explica perqué : « Es un omenatge a Enric Molin. Li soi devent de mas primièras jòias de lector. D’efièch, los primièrs romans en lenga nòstra que legiguèri a la debuta de las annadas 1970, son estats los de l’autor roergat, e sonque los seus. A l’epòca èran los sols de disponibles. Me congostèri de Grela d’abrial, E la barta floriguèt, Rambalhs de bòria, e maites encara. Son los que me marquèron e que de temps m’acompanhèron. Aquò’s Enric Molin que me dobriguèt la pòrta que dona sus la literatura occitana. Aquò’s el que m’alandèt las fenèstras que badan sus l’univèrs literari occitan. Tot segur, es el que me convidèt a la lectura e a l’escritura ». 
Amb aqueste Atal fasèm Sèrgi Viaule a volgut escriure un roman « a la Molin ». A tengut a servar la meteissa temporalitat, lo meteis mitan e la meteissa problematica de la misèria morala e materiala. Sèrgi Viaule es un autor inclassificable.

Collection A tots
Viaule, Sèrgi

Publié dans la collection Messatges de l'Instiut d'Études Occitanes, ce recueil est une performence littéraire unique en son genre, une invitation poétique à déguster un peu chaque jour.

« ... pòdi parlar un pauc dels aicós de Sèrgi. M'i soi afeccionat. Ai descobert que d'unes semblan de provèrbis. D'autres son francament risolièrs. Mas subretot que Sèrgi mòstra una granda atencion a las bèstias e a las plantas ; als arbres e a tot çò que viu. Çò que per ieu ne fa lo prètz, al delà de la fòrma. Pas que per aquò val lo còp de lo legir.

Pensi qu'es fondamentalament amorós del monde e de las gents. Sos aicós son pas totes aimables. N'i tanben de plan tristes, pauc de francament desesperats, puslèu melancolics ». Sèrgi Labatut (estrach del prefaci).

 

Viaule, Sèrgi
En aquesta debuta de sègle XXIen, la novèla es un genre d’expression de mai en mai usitat dins la literatura nòstra. Dins aqueste exercici singular, Sèrgi Viaule s’i fa de man de mèstre desempuèi bèl briu. Amb Una punhada de clavèls es tornamai una garba de vint-e-quatre tèxtes que nos ofrís l’autor albigés. Divèrses son los tèmas evocats, mas totes de factura classica. Cada novèla es una observacion aguda de la societat occitana en cèrca d’identitat dins una temporada d’exagonizacion forçada e de mondializacion despietadosa. La qualitat primièra del novelista es d’aver d’imaginacion, e l’autor ne manca pas. Cada pèça d’aqueste recuèlh carreja son fais de suspresas. Lo legeire anirà, tròç aprèp tròc, d’embalausida en encantament dins aquel recuèlh ont alternan umor e poesia.