http://occitanica.eu/files/original/350dc1aa377cb30d18b450cf705caab3.jpg d8699b7e3e29dd66dab3a4263a94ffef http://occitanica.eu/files/original/f412fdabf8f3ae704db6ee5cd77fc284.pdf 5bf4f4fc3724a9ee66e7e02a44762a50 PDF Text Text 17a Annada N° 147 Janvier 1937 Gai Saber Lo Revista de VESCOLA OCCITANA c^-> Dis Aup i IPit-erièu ... F. Mistral. TOLOZA % 14, Carrièra dels Arts, 14 Lo Numéro: 2 fr. �SABER GAI LrO Revista de l'ESCOLA OCCITANA 14, Carrièi-a BUREUS: Abonaments: ciels Arts ( Fransa j : un an . . TOEOZA 15 fr. — . Estrange ; un an /r. (Ëdicion.de luxe sus papièr Laiumad 35 fr.) ENSENHADOR del N° 147 Peire-loan ROUDIN: Dabant lo cròs de Valèri Bernard. Valèri Bernard. I.-A. GIBERT: IOUVEAU: Marins (Janvièr 1937) Discours. Dicha. Pèire BERTAS: Discors. A. JAUBERT: Diçba. Valèri BERNARD: Las très Prospèr ESTIEU : Las très Valèri BERNARD: Copas. Copas. Lindailor rèina dels Somnhes ( V. Aniorj. Fôra-Tèxle : Valèri Bernard. BURÈU DE L'ESCOLA OCCITAN A cíipiscòl; Antonin Perbosc, J.-Rozès de jos-capiscòls; Armand Praviel, clavaire; Jozèp Salvat, secretari; Joan Séguy, secretari-adjunt. Filadèlfa de Gerda, Francés ïresserre, Jaques-Emili Abelous, Lots ïhéron de Montaugé, Juli Cubaynes, Joan La.il doux, conselhèrs. Prosper Estieu, Brousse, Grilhs del Lauragués; Jordi YEscbla Rochegude ; Fernand Albert, capiscôl de la Campana d'Agot; Joan Girou, capiscôl de <l'Z;scòla Audenca; TeofileJFerrié, capiscôl de YEscòla d'Autpol, Paul Sibra, jos-capiscôl dels Bousquet, capiscôl de conselhèrs. �GAI SABER Tòme XI ( Annada 1937 ) �GAÏ LO SABER OCCITANA Revista de l'ESCOLA BUREUS TOUOZA 15 fr. . 25 fr. 14, Cari-ièra dels Ai-ts -- : ( Fransa : un an . Abonaments.: ' Estrange : un an (Ëdici'on.de luxe sus papièr . . . , liafumaL 35 fr.) ENSENHADOR del N° 147 Peire-Ioan ROUDIX: Dabant lo cràs de (Janvièr 1937) Valèri Bernard. Valèri Bernard. I.-A. GIBERT: Discours. Marins IOUVEAU: Dicha. Pèire BERTAS: Discors. A. JAUBERT: Diçba. Copas. Copas. Valèri BERNARD: Las très Prospèr ESTIEU : Las très Valèri BERNARD: Lindafior rèina dels Somnhes ( V. Amorf. Valèri Bernard. Fôra-Tèxte : BURÈU DE L'ESCOLA OCCITAN A capiscôl; Anton tn Perbosc, J.-Rozès de jos-capiscôls; Armand Praviel, clavaire; Jozèp Salvat, secretari; Joan Séguy, secretari-adjunt. Filadèlfa de Gerda, Francés Tresserre, Jaques-Emili AbELOUS, Lots THÉRON de Mo.NTAUGÉ, JuLI CuBAYNES, JOAN LaProsper Estieu, Brousse, doux, conselhcrs. . j, ■ jos-capiscòl dels Grilhs del Lauragués; Jordi Bousquet, capiscôl de VEscàla Rochegn.de; Fernand Albert, capiscôl de la Campana d'Agot; Joan Girou, capiscôl de A 'Escola. Audenca; TeofileJFerri:é, capiscôl de VEscòla d'Autpol, Paul Sibra, conselhèrs. �GAI SABER Tòme XI ( Annada 1937 ) ��Gai Saber Lo Revisia de l'ESCOLA OCCITANA c-o Dis Aup i Pii-enèu F. Mistral. Tòme XI ( Annada 1Q37 ) TOLOZA 14, Carrièra dels Arts, 14 ... �VALÈRI BERNARD ( 1860-1936) �Lo Gai Saber, N° 147. JANVIER 1937. V&Icri BERNARD En Valèri Bernard, màjer escriban de lenga d'Oc, poderos e pensador prigond, es mort lo 8 d'oc¬ tobre d'aquest an. Dempèi la mòrt de Frédéric Mistral, tant sorna nèit de dòl non abia mai agolopat lo Felibrige e la Tèrra Occitana. Poèta e prozador, pintre, escalpraire e gravador, son òbra literària e son òbra artistica son demest las mai bêlas e mai originalas del mièch-sècle acabat e lor valor nacionala s'aparia à lor valor umana. Dins la serenitat de son vielhum (testimoniant d'una longa acension cap als acrins espirituals) portaba al pòple nòstre lo mesatge mistic que s'endeven al actual période social e cultural de nòstra Renaisensa, portaba l'aut exemple e la litson parlanta de sa pensada e de sa vida. Emai poguèsen creire qu'aguèse dich son tôt, son èime blos de lônga encara congrelhava d'òbras novèlas e, mai que mai, l'ora arribava qu'el meteis podia comentar son experiència personala, que — tant simple e tant bon, tant clarvezent, — lo jovent provensal, lo jovent occitan podia virar vèrs el son ama asedegada e trebolada. Amh los decans lengadocians, En Perbôsc e N'Estieu, com els renovador de l'idèia e de la lenga, fazia la ternitat dels fondadors de la nòva cultura mièchjornala. Tant sabi e saberut, èra en Provensa lo profèta de sò que grelharà deman. Sa votz intranta e dolsa, mas tant segura e, s'òc calia, tant categorica e tant grèva, sa pluma inalasabla e treluzenta aurian despertat los resons reartista bonduts... son remembre e sos escrichs. Acaels, agafem-los e portem-los per l'occitan terraire. Las condicions marridas de la nôstra cultura Ara nos sôbran tem-nos vèrs nos enebison que daisem la glòria dels nòsgrands òmes faire soleta son camin. nacionala tres �6 LO GAI SABER En Valèri Bernard èra nat à Marsilha en 1860 d'una familha que sortia de la Comtat, Mas aquesta origina, s'un criticaire d'elèit (1) a pogut ne destoscar l'aflat dins son ôbra literaria, es escafada jos la potenta estampadura que Marsilha n'a marcat sa lenga e son engenh. Marsilhés per naisensa e abitage, de cap à pèd es estât Marsilhés de lònga e, se voliam breument do¬ llar l'idèia del que foguèt lo rôtie del escriban e del poèta dins la Renaisensa felibrenca d'aquesta man del Rôze, poiriam dire qu'ensertèt l'èime marsilhés, fins alavets independent, al cor de la literatura provensala, o que virèt las ondas mièchterranas dins l'aiga del flume arlatenc. S'aquest estudi foguès tancat dintre las raras ensajariam de dire com estàhan, la literatura provensalas quand Valèri Bernard i espeliguèt, quai foguèt lo mitan tradicional ont, drollon pièi jovent, s'abariguèt. Nos acontentarem de marcar que l'us de nôstra lenga èra, ala¬ vets, fôrsa mai espandit qu'avuèi, tant dins la borgezia com dins lo pôple, e que Valèri Bernard tant l'auziguèt com la parlèt, al ostal, per carrièra, plan segur mai sobent que lo franeés. Aquela tradicion de boca, tant viva e saboroza, èra faltada fins aqui de vertadièra tra¬ dicion escricha e, mai que mai, de tradicion culturala. Pracò, los realistas marsilhezes, Pèire Bellôt, Chailan, Benedit e, sobretot, lo grand Gelu, abian temptat (concientament o non) de renozar l'us de la lenga popularia amb la practica literaria. Literatura plan pauc ambicioza, de veras, limitada à l'expresion de la galenon d'un article de revista, à Marsilha, la lenga e (1) En Frédéric Mistral n-ebot. �LO jada marsilheza e GAI SABER la pintura de tipes 7 umans estricta- ment Iocals; sol l'engenh de Gelu la salvèt d'aquel acantonament umil plan proche del cativièr mortal. Fins al 1879, ont trapèt (òc veirem) amb las ôbras de Mistral e dels felibres, aqui doncas de quinas influèncias patrialas lo jovent d'en Valèri Bernard foguèt ro¬ embugat. Aviat, peròc, I'influència franceza amb elas jonheguèt e sembla miracle que non se las aja emportadas, com òc faguèt mantun oòp dins la borgezia e lo pòple de Provensa à-n-aquel temps ont las tradicions terradorencas, pauc à cha pauc, s'avaliguèron à flor e à mezura que l'Estèla de la Renaisensa felibrenca s'enaurèt. L'esprôva de l'Universitat franceza, mortifera per lo sentiment de rasa e las posibilitats de cultura naciodât e nala de tantis occitans d'elèit, non l'extravièt. Los seus estudis segondaris, brilhantament seguits al licèu de Marsilha oôlha de jovenôts afrancezats d'ornes prééminents, e tant afrancezats com èran de pitchòts, del monde artistic, Ilterari, industrial e comercial de Provensa), niinai lo seu pasatge per l'Escòla dels Arts-Bèls lo pèl-mudèron. Es un cas rare d'aquel sècle, ambe Mistral e qualques autres (mas que se fa mens rare avuèi) d'ensercion de la cultura franchimanda, obrant coma cultura generala desnacionalitzada, sobre un fons asimilador poderoza(amb una qu'esdevenguèron pièi ment occitan. Sembla, alavets, qu'aquel jovent, afogat per lo bèl, vire tôt sencèr cap als arts del pincèl e del gravat. Intra com aprendent gravador-Iitograf à cò de Mosnier, pièi als talhèrs Cayer e, per fin, à cò de l'Oliva ont faguèt amistansa amb los pintres marsilhezes Garibaldi e Decanis. Mai tard non seguirà dins lo mestièr e se dedicarà à la pintura decorativa. Mentrestant non s'aparta dels corrents artistics e literaris que la bolegadisa intelectuala del moment espandis per Marsilha. De 1877 à 1879 es sôci dels mai afecionats d'un grop d'artistas, de letrats, d'òmes publics tant-ben, que se son acampats sota lo nom de « Les Jeunes ». Aqui, son se �8 I:0 GAI SABER companhs : Guigou, pintre requist e dels mai grands de nòstra escòla nlarsilheza, Lombard que serà l'eseriban de VAgonie e de Bijzance, Antide Boyer, Peire Bertàs (uèi majorai del Felibrige), Mouttet, go+ bernador de la Martinica, etc. Es dintre aquela pontannada qu'un jorn astrat se tròba aluminat per SantaEstèla. Era à cò de l'OIiva e trebalhava à las ilustracions del Guàngui de Chailan sota la direccion de Jobanny Rave. Mirelha l'abrandèt e, com un abramat, se botèt à devorir los libres felibrencs. D'aqui qu'en el se despertèt lo fòc sagrat de poezia e renaisenga que, pièi, tant blos e naut flambarà dins sa vida e dins sas òbras. En 1879, VEscôla de la Mar lo reeeu dins las rengas de sos felibres mantenèires. Dezenant l'eseriban provensal e l'artista paréjan. Espetacloza dualitat.d'engenh e de trebalh que jamai s'entrepàchan, mas, eotria, mutuament s'afôgan e s'ajùdan e sempre enàuran. que plus aut l'èime e lo còr de Valèri Bernard. sos En 1881, ja conscient del que porta dintre seU, à Paris, lo cap plen zia. Aqui, dicipol de poja de vezions, lo còr bronzent de poe¬ VEscôla dels Arts-Bèls e del talhèr Cabanel, pièi de Puvis de Chavannes, per la pintura, s'apratica solet dins l'escultura e l'aiga-fòrt. Aprèp, Felician Rops li dona sas litsons, tant profichozas, dins aquest art del gravador sul coire que serà la mai bêla de glôria plastica del grand artista marsilhés. De Paris, l'an 1883, bandis la seuna primièra ôbra poetica Li Balado d'Aram. L'an seguent, trais à la cara d'una civilitzacion que li sembla monstruoza Li Cadarau, sirventesc poderos qu'anoncia ja l'inspiracion de « La Pauriho », de « Bagatouni », de « Lei Boumian ». 1888, torna à Marsilha, que non quitarà plus e li siblarà, muza encantarèla e bagasa, muza feroja e siava, las seunas ôbras d'orror e de luzor, de dezespèr e de píetat; ela mòu son pincèl e son burin, sa pluma de novelista e de poèta. D'ans emai d'ans, aura son obrador sobre lo Port, lo Vièlh, lo Lacidon, qu'emplenarà sa vista de l'aur del dia, del blau del cèl, del balans de las naus, de las frescors de las vêlas, dels rebats En que �BO GAI SABER 9 de l'aiga e de la lutz, dels esperfòrs e del groùm dels òmes, de las olors, dels crids de la marina, del vielhum de las cauzas e de las mizèras dels vivents. Tota son òbra d'artista e d'escriban n'es plena, d'aquelas impresions e d'aquelas vezions. Mai tard, de vèrs 1930, remudarà son atalhèr mai proche son ostal, baloard Vauban, sul penjal del tucòl de Nòstra-Dòna de la Gàrdia: d'aqui tresplombarà las teulisas de la Vila, vizajarà de lunh las còlas nervilhozas e blanquinozas del campèstre marsilhés. Aquela retirada s'endevenguèt amb la compozicion de sas òbras darrièras ont Io caraje lumenos e tormental de la ciutat s'escafa dabant los grands simbèls de sa meditacion. En 1893, Valèri Bernard publica un novèl poèma so¬ cial e uman, de la meteisa inspiracion que Li Cadarau, La Guerro, amb l'ilustracion de 14 aiga-fòrts, qu'a burinadas amb una vôia que l'Infèrn de Dante e las vezions de l'Albert Durer semblan menar. Aquest an, lo Consistòri del Felibrige lo fa Majorai. L'an seguent es son primièr roman, son cap d'òbra en pròza, e, benlèu, lo cap d'òbra del roman provensal, Bagatouni; en 1899, La Pauriho, son cap d'òbra poetic fins que vengue « La Legenda d'Esclarmonda »; en 1908, Long la Mar Latina, un poèma encara; en 1910, Lei Boumian, roman simbolic e pintoresc, d'idèia e de mors. Dins l'entreval, es estât elegit membre de la Seccion d'Art de VAcademia de Marselha (1903) e lo Consistôri del Felibrige l'a cauzit Capolièr per remplasar Pèire Devoluy (òc serà fins à 1919). En 1913 acampa sos poèmas breus ja publicats e d'autres, nòvament espelits, dintre un recuelh novèl, VAubre en Flor. Pièi, lo Capoleirat, la guèrra, l'afogament de mai en òbra artistica, l'aprefondiment de mai en mai prigond dins sa meditacion literaria e lengùistica, filozofica e nacionala, remàndan à bèn lunh la publicacion d'autres libres. Mentrestant, non s'es apartat dels corrents literaris ni dels corrents d'idèias del Miechjorn. En 1905, abia fondât la revista Le Feu d'Ais-de-Provensa, amb Emili Sicard, Eugèni Monfort, mai grand per son �LO GAI SABER Jozèp d'Arbaud, etc.; i publiquèt mantun poèma. Tantben colaborèt à YArmana Marsilhés d'Aguste Marin, à la revista Lou Felibrige, a mantun jornal felibrenc ont menèt polemica amb los unis e los autres. Ne fondèt e bailejèt un, el meteis, L'Estello. Dins son atalhèr del quèi de Riba-Nòva recebèt, non solament los escribans de lenga d'oc e los felibres dels quatre caires d'Occitania, mas tant-ben d'artistas e d'escribans francezes e estrangèrs. Es aqui qu'escrincelèt, aprèp la guèrra, l'espaza que lo Miechjorn porgiguèt al marescal Jòffre, lo Catalan. Los lectors del Gai Saber conéison son evolucion à l'ideari e à la grafia de YEscòla Occitana, son amistansa amb En Prospèr Estieu e N'Antonin Perbòsc, son adezion als principis nacionals e à l'accion inter-occitana de la jove gazeta tolozenca Oc. Fondèt Las Amistansas, grops d'estudis e de relacions occitanas. En 1929-30, « Oc » publiquèt los primiers cants de Joan de l'Ors, titol primitiu de la Legenda d'Esclarmonda. En 1930, la Societat d'Estudis Occi¬ tans, de fa gaire fondada, e de laquala èra Conselhèr, lo noma Prezident en reemplasament d'en Jozèp Anglada defuntat. En 1935, aquesta Societat li atribuis son grand prèmi literari « Peire Vidal » per La Le¬ genda d'Esclarmonda que publica pièi, aquest an 1936, aprèp qu'a éditât un autre poèma seu, Lugar, conte magie. Era tant-ben profesor à l'Escòla dels Arts-Bèls occitanista cap de Marsilha e membre de l'Academia Mièchterrana de Monaco. Era décorât de l'Ordre francés de la Légion d'Onor. Nombrozas son per publicar de Valèri Bernard encara d'autras òbras poezias e racontes en pròza, escampilhats per las publicacions felibrencas e occitanas, un roman inédit, Joglar Felibre, un recuelh de racontes ja lèst, La Feruno, la viradura franceza de La Legenda d'Esclarmonda, qu'es estada adobada de sa man e que tant utila séria per espandir sa glôria à Paris o dins los mitans mièchjornals ont, las ! non s'entend plan o brica l'occitan merabilhos d'aquel poèma. literarias : �I.O GAI SAlìKK tanquem aquì lo rezumit de la vida literaria e non abèin pogut res dire, ni de son accion felibrenca, ni de l'espelizon de sas pinturas e de sas aiga-fòrts las mai renomenadas, ni mai del ritme alitzonador de sa vida d'òme particular, d'òme simple e generos, atrabalit e bon, drechurièr, fizansos, amie requist e cap d'ostal venerat, d'aquel pitchòt borgés de Marsilha tirant un pauc à mesteiral per son amor de l'òbra de las mans e son biais de viure, d'aquel òme de fe e d'idéal que retipa tant plan la tradicion mai sana de sa ciutat e de son pòple. De tôt acò trobarem lo rebat dins sos libres e Cal que e artistica d'En Valèri Bernard basta que poguem n'en faire lo raconte un dia ! de Valèri Bernard, unitat, sorgida corn l'ama esbleugisenta d'un monde gorgolhant de vida e de corn Del mai òm mira l'òbra literaria del mai emmimarèla son des de jovent, portaba dins La Legenda d'Esclarmonda vezèm intimament ligadas : l'occitanisme e lo mistèri de l'astrada umana — de la mizèria temporala trastes : del mai s'acèrta que, dins el ambdoas idèias que del ôme e de son idéal. primièr, fa bombir Li Balado sentiment de rasa i resontis, ferotge. Serventescs guerrejaires, cants d'auturoza e venjativa languizon patriotica, de libertat e de fiertat, rampèls de vòia e de membransa. I fa escòrna dels « crestats ». Son clam de renaisensa, empurat d'ira, s'alarga en totis los Latins. Aquelas baladas que, dins lor vam personal e novèl, retràizon la forma e lo ton de las ciels Trobadors, n'an la beltat literària. Abèm vist d'Aram. Es com, son d'en crid de jovensa. Lo �LO GAI SABER Una, mêmes, Valèri Bernard I'escriguèt en provensal del sècle Xllen, sò que fa vèire que, des dels vint-etrès ans, abia una coneisensa dirècta e prigonda de la nòstra literatura miègevala, e mòstra, de quant mai que los felibres del seu temps, ja lo trevava l'idèia culturala que desvoloparà dins son vielhum. Las autras baladas son en dialècte rodanenc. S'i fa palés, amb brilhacion de fòc, un amor, mas que de jovent, de la lucha e de la vida, de l'enavans, de la grandor : i resòna l'ardor d'una ama grèva, d'un èime que fernis, plen de fervor sagrada, en se clinant sul mistèri del monde. I cab lo grèlh de sò qu'el cantarà mai tard. La simbolica e profetica Balada VIena, que son titol es Vesioun, anuncia lo simbolisme patriotic e mistic, lo biais de meravilha e de legenda que seran los de mantun poèma seguent. Lo mandaditz de la primièra ja ten la deviza de tota son òbra e de tota sa vida : Prince, l'amour dôu grand me mèno, : « Sèmpre plus aut ! » Ma deviso èi Dins Li Cadarau, son las questions angoisozas del progrès material, del rènhe nociu de la ciència, del mal uman e del astre del monde. I trais un clam de desfèci e d'evazion. Dins aquel clam se desgauchis ja lo problèma que, plan de temps pièi, lo carcanharà, l'idéal metafizic, social e moral que lo pipa : Oh ! moun Pégase, coume es La civilisacioun ! La terro fèro Vuei, dins lo malan s'engimerro ! Gites lou fìò de ti parpello, Fugis ! Fugis vers lis estello, Dins l'inmensita subre-bello ! Aici mai, dins La Guerro, bandis contra la Tèrra un crid de maladicioun. Li Balado e nenc, com ôc òc La saran. Li Cadarau èran estais escrichs en roda¬ es Nostradàmus Guerro e, comensa mai tard, Li Cansoun la tièra de las ôbras �LO GAI SABER 13 » de Valèri Bernard, valent-à-dire « en Bagatouni, La Pauriho, Long la Mar Latino, Lei Bóumian. Lo parlar de Marsilha saliva mai que lo rodanenc, es mai populari, mai brutal e acolorit, « marsilhezas marsilhés » : resent l'olor de la marina e lo chamatan de las onza- pièi, laleja e bruzis coin elas quand la mar s'asiauda e, elas, rizon jol solel. Quin estrument n'a fach, d'aquel dialècte seu, l'autor d'aquels caps d'ôbra, per expremir lo pequinage e lo malan de las bordilhas socialas, mastegar lors dolors e pintar lor ladrige, e, tant-ben, per cantar las vertuts del paure onèste, la beltat d'ama d'aquel amie de Dius ! das, mas, Dins Bagatouni, lo pesimisme de las pinturas realis- socialas e moralas arriba pas à atupir lo pantais de pietat, d'idealisme e santetat tas e de las averacions dezenant, trèva lo cor de Valèri Bernard. Quina dempèi Li Cadarau ! Aquel sant de la paurilha, Bagatouni, al fonze de son ama a trobat la clau del sobre-bòn, del sobre-bèl que lo Pegaze èra estât remandat, per los cercar, dins las estèlas. Dins La Pau¬ riho, un côp mai treluzis l'esplendor del sentiment uman de Valèri Bernard e son mestrige de la lenga. Aqui, son art simple e potent aganta la perfeccion de l'expresion poetica e son inspiracion, sobent l'intensitat de l'emocion filozoflca. Dins Bagatouni e La Pau¬ riho, lo grand artista pintoresc larga la man al grand poèta del grand còr, de l'èime aluminat pels secrèts de la creacion divina : poja e s'enaura en bosca de l'idèia e beluguéjan à son entorn las autas presentidas. que, acension Mentrestant, Valèri Bernard a cavat fons dins l'ise lo groiim populari, dins la mescladisa etnica de son terraire e de sa lenga. Umanitat, Latinitat, Occitanisme, com d'esluciadas fan claror detràs los bèls tablèus, d'entremitan lo fum d'èsers, de sentiments, de païzatges que son engenh a fach groar. tôria apondria res, gaireben, lo que diriam de las aucompozicions de Valèri Bernard. De son ôbra voluminoza e variada non podèm faire, aici, la critica Non tras �LO '4 GAI literaria. S'ôc podiaim, de SÀBER segur, fòrsa cauzas ne deu- d'aquels bordons, d'aquelas pròzas, que cadun a son biais e son èime e sa lenga, e sa color emai son cantadis. Las diferèncias e las semblansas que fan vèire l'un amb l'autre e cadun d'els amb las ôbras ma¬ joras, fôrsa cauzas nos ensinharian sul art, l'imaginacion, la pensada e la vezion poetica del escriban. riam traire son ôbra, volèm soletament traire l'idèia que, al autre, l'a butât tins al cimèl esbleugisent de La Legenda d'Esclarmonda. Per acò faire, se non se sèm extraviat, lo qu'abèm dich abasta pron. Mas, de d'un cap Occitanisme, Umanitat : aqui los fièrs corsièrs d'aquesta idèia. Un còp porgis la man al un, un còp al autre; se perseguison, van cotrià, pièi s'alàrgan dins qu'emmimarèla ; pièi la belor del païzatge los acàte e sembla que los vejam pas mai, ara l'un, ara l'autre, à vegadas ambdos. Mas lor trepar, dins lo sorne o la lutz, los fa conèise. — Aqui los fièrs corsièrs que pójan la montanha : tant treluzison dins lo blos e tant paréjan, l'un côsta l'autre, que ne fan qu'un. E ne fan qu'un ambe l'idèia; ela los agolopa dins sas alas e los enaura, e pójan, pójan dins lo cèl. Des del acrin de La Legenda d'Esclarmonda tresplombam tota l'òbra de Valèri Bernard. El-meteis ôc dizia : « Es l'ôbra de ma vida. « Sembla com se totas las autras en ela se fondèson; o, melhor, ôc vezèm ara, i acaminan. Ela n'es la sintèsi e lo coronament. Fôrsa ne poiriam dire, aqui tocant, s'abiam lezer d'analizar lo sentiment epic, la vezion poetica, l'imaginacion lite¬ raria e artistica, l'art, l'estile e lo vèrbi de Valèri Ber¬ nard e sos motius d'inspiracion. Vejam l'idèia. Cant de lucha e d'espèr de la dolenta Occitania, del nòstre pôple militant e redirait, aquesta Legenda es, tant-ben, lo drama de l'umanitat descazeguda que se rèima doumaci l'eroïsme, la puretat, la fe, tras las esprôbas del cors e del esprit. Aquel Joan de l'Ors, nat d'una femna e d'una bèstia, vièlha figura primitiva d'un Ercule occitan, en derrabant la princesa Esclarla vastor sembla que �lo gai saber 15 monda aïs artadors que la tenian enclauza, el, simbolitza non solament l'esfòrs del pòple nòstre per se pòutirar de l'esclavituda, mas personifica tant-ben la lueha dins l'òmfe e dins lo mistèri de la creacion : milenaria dels dos principis en que, lo monde, istan la tragedìa e l'èime e la matèria. Aisi, en se desvertolhant e se purificant, l'idèia de Valèri Bernard s'es encarnada dins lo simbolisme dramatie e poetic d'una epopèia ont la mai auta filozofia, s'inscriu amb filigrana d'aur. la de l'astrada umana, L'apôstol de la paurilha, Bagatouni, èra soletament figura d'una tendència requista del còr de Valèri Bernard. Joan de l'Ors es un simbèl : simbèl nacional e uman. La seuna grand pietat per los umils e los dolents li donèt cor per netejar son terrador dels « escarrans » que tôt i raubàban, matàban e brulàban. Sa talent d'idéal e de grandesa morala ne fa l'Eròs que desliura Esclarmonda. Purificat per la seuna volontat e sas espròbas, mièg-bèstia qu'èra, es rendut ôme, un bèl jovent dinne del tôt de la beltat de la princesa. Mas aura de morir dabant que la pôgue despertar del seu sòm enfadat. Nat d'una femna e d'una bèstia, cal que nasca de nòu, mas aquest còp del Vèrbi, per obrar lo miracle. E lo poèma n'anuncia sol, per l'endevenidor, lo compliment. l'esmoventa s'enaurant de cimèl en cimèl sus las alas de la pietat, en furgant sens relambi la seuna rasa emai lo còr prigond del ôme, aquel poèta a compauzada una ôbra ont l'engenh particular del nòstre pòple ajonh los pensaments majors de la geneAtal, en de la meditacion e ralitat dels umans. Peire-Joan ROUDIN. Avinhon, lo 20 de décembre 1936. �LO i6 GAI SABER VALÊRI BERNARD Dabant lo Gros de DISCOURS DE M. J.-A. DE L'ACADÉMIE GIBERT DE MARSEILLE L'Académie de Marseille avait admis dans sa com¬ pagnie Valère Bernard en 1903; elle perd en lui aujour¬ d'hui un de ses membres éminents dont le bel esprit, la grandeur d'âme et la haute valeur littéraire et artisti¬ que demeureront toujours présents dans ses Mémoires comme Cette dans celles de la Provence. disparition est pour elle un grand serrement de deuil et un cœur. Valère Bernard, né à Marseille en 1860, eut tout jeune un goût prononcé pour les Arts; après ses pre¬ mières études dans sa ville natale, il se rendit à Paris maîtres le peintre Puvis de Chavau¬ Félicien Rops, choix parfait qui ré¬ pondait à ses belles tendances et à ses aspirations d'ar¬ tiste et de poète; il revint à Marseille en 1887 muni d'un bagage sérieux et précieux qu'il sut utiliser avec maîtrise et austérité, ce qui lui permit de produire une œuvre d'une tenue essentiellement provençale. Valère Bernard a chanté la Provence, il l'a peinte et il a su la faire aimer; son œuvre de graveur est belle, celle de peintre l'est également : la décoration du Museun Arlaten, celle des Mairies de la Ciotat et de Maillane l'attestent. Son œuvre littéraire est un monument où il choisit pour nes et le graveur sublime et immortel. Avec Valère Bernard disparaît une grande intelli¬ esprit profond. connaître ont su reconnaître sa haute valeur. gence douée d'un grand cœur et d'un Tous ceux qui ont eu le privilège de le apprécier et respect sa dépouille mortelle et nous adressons à sa veuve, à sa fdle, à son fils et à tous ceux qui lui étaient chers le témoignage de nos condoléan¬ ces les plus émues. unanimement Nous saluons avec �LO GAI SABER DICHA DE MARI US CAPOLIÈR DEL 17 JOUVEAU FELIBRIGE Lou Felibrige avié pas couneigu despièi Iongtèms un coume aquéu que nous nafro vuei. L'Art Pouësio d'O avien pas, despièi vint-e-dous an, fa perdo plus grando qu'aquelo que nous fai ploura dôu crudèu e la uno eici. lis amiratour de Valèri Bernard qu'emé acoumpagnado, sabon sis aut mérité, emai noun li rediguen tóuti davans sa toumbo. Tout ço que i'a de bon, de noble e de bèu dins sa vido e dins soun obro, l'avèn presènt dins l'esperit, e se lou repassan dins nôsti cor en aquesto ouro. Lis ami e nautre i'an fa la darriero es prefoundo, qu'aura soun resson bèn soulamen dins li raro de nôsti terro miejournalo; car Valèri Bernard a pas ounoura soulamen la Prouvènço e lou Païs d'O : li pajo que i'a ispira la pieta generouso que clinavo de-longo sus l'angouisso umano, an agu un plus larg restountimen. Nosto doulour liuen, e pas un pau nosto peno cousènto, de pensa lou Capoulié Valèri Bernard, lou capoulié « de la guerro » que nous mandavo « adaut » de tant recounfourtànti paraulo, laisso uno memôri d'uno clarta talo que noun pou mouri; de pensa que deman e toujour se redira soun cor caritable e soun amirable talènt multiple; de pensa que li Jouine de quau la vivo afecioun a adouci si darriéri e doulouróusis annado, lou tendran sèmpre, coume nautre, li Vièi qu'anan vers la despartido, per un di meiour Mèstre. E acô amansis que Adiéu, ami Valèri, adiéu, grand Capoulié, au noum Felibrige qu'as servi emé tant de dôu d'Amour touto ta vido. �LO 18 GAI SABER DISCORS DE PÈIRE BERTAS MAJORAL DEL FELIBRIGE vaqui mai dins l'immense claus deis òuciprès e Quant de fés li sian vengu per accoumpagna, dins soun darrié viagi, un à cha un, touto la rihanhello de coulego que, l'a mai de cinquanto an, si ramblavian souto la mémo bandiero per coumunia touteis ensen dins l'amour de l'Art, de la Pouesio e de Nous dei doulour ! la Justici ? . O, quant n'aven ansin aclapa dins la tristesso e lei regret ? Mai jamai tristesso siegué tant founcho, jamai regret siegueron tant maucoura qu'aquélei que, en espòutisson dins lou dòu sus l'orle bado, ô Valèri Bernard, o moun vièi cambarado. Perço que, tu, ô Valèri Bernard, ères d'uno autro fusto, ères d'un autre engèni que tòuti tant qu'erian; t'aubouraves coume un gigant en dessus de nautrei, en esparpaiant, senso lei coumta, lei trésor de toutei lei merço que forjavo toun esprit furnaire de longo afusca à n'en faire espeli de nouvèu e de plus aquesto ouro, nous de ta toumbo que flame. viei trouba¬ epigràfi de sa baldevetz tug plorar. Es de fèt que jamai, despuei la mouart de Mistral, jamai la Prouvenço carguè parié dôu en perdent aquéu grand poueto qu'a douna au Felibrige uno obro espetaclouso, ouriginalo e pouderouso, tant umano, tant riAh ! poueden répéta eici lou vers dóu dour que Valèri escrincelè coumo lado de l'Espaso : A ! Proensal, vos cho d'idèio, de coulour e de ritme que ges don si coumpara à n'èlo. d'autro poue- �LO Mai l'a pas que la GAI SABER 19 Prouvenço que ven de s'en ana après Tu tamben, tu subretout, que dèu ploura aquéu l'agué courounado de lausié. ô Marsiho, poues t'abiha de l'un dei mai illustre de tei fiéu ven de faire lei badau, aquéu que, touto sa vido, cantè dins ta vièio lengo, ta puro beuta de fiho d'Iounio e qu'emé tant de crudelo verita, de sa plumo vo de soun pincèu, pintè la Pauriho de tei viei quartiè de Bagatouni. negre : très O bra moun e brave Bernard, es pas lou lue de denoum- de lausa toun obro de felibre e de bouon Mar- sihès. Mai la Jouvenço qu'es aqui clinado, adoulourido, sus caisso, n'oublidara jamai la resplendour de tei pouèmo e gardara dins soun couar la fé que li as couinunicado dins l'endeveni de nouesto raço e de sa lengo, coumo si ramentara de longo lei liçoun que per toun eisemple li as douna de fierta e de dignita. ta Fourma per tu, osco seguro, es pa aquelei jouvent si vièutaran dins lei fangas per li rabaia de dardèno; es pas élei que, per si quiha sus leis esquino deis autre, presicaran l'ahiranco e lou mesprès de tout ço qu'es noble e grand ; mai, coumo tu, de pertout escamparan l'amour dóu Bèu e de la Bounta, l'amour de toutei sei fraire que vouelon rampela per la mémo adouracien de la pichouno e de la grando Patrio. Nàni, aquélo joueinesso que, vivent, ti douné tant de testimòni de sa veneracien, aro que sies mouart Iaissara pas aclapa toun noum e toun souveni dins aquélo toumbo que van clava. que Sian segur d'un biais e la vo qu'aura ges de de tant qu'aura pas, publica l'amiracion ti dèu lou pople de Marsiho repaus l'autre, afourti recounoueissenço que e d'ounte sies sourti. de respèt dei apasima lei terribleis estransi de tei darriereis annado, quouro la lumiero dóu jour, que ti n'en regalaves tant, s'es Es aquelei sentiment d'amigueta joueine per tu qu'an pouscu tant sié e pau �LO 20 GAI SABER au founs de teis uèi, e quand n'aviès plus ti régi dins la sournièro que la man de ta bravo fiho, vertadièro Antigono, pleno de douçour e de simplicita. amouessado per Davans élo, pauro mesquino, davant ta véuso qu'en despié de sei proprei soufrenço t'ajudé tamben à pouarta ta crous tant Iourdo, davant toun fiéu que plouro, lou vièi felibre, coumpan de ta joueinesso, se clino emé lou tramblun, en li souvetant tout lou soulas qu'an de besoun seis amo matrassado. Au las ! noum dei Majourau de Marsiho que ta mouart aimi n'en fai lou decan, adiéu, ô Valèri Bernard, adiéu, boun cambarado. �LQ GAI DICHA DE A. SENDIC DE LA ' SABER 21 JAUBERT MANTENENCIA DE PROVENSA Nous siègue permés de nous veni clina, au noum de Mantenènço de Prouvènço, davans lou cros encaro badant dóu bon Valèri Bernard, rèire-Capoulié dóu Felibrige, noste ami venera, noste Mèstre en tóuti. Es lou cor esmougu, qu'en darrier oumenage, largan aquesti paraulo d'adessias en meme tèms que d'espér, nautre que nosto deviso es : « Mantendrai ! », à la memòri d'aquelo richo naturo qu'au pourtissoun de si la « Balado d'Aram vençau » cantavo : Siéu testard e siéu Prou- ! O, saludan aquéu testardige servi pèr un cor pietadous i misèri de la vido em'i malurous, servi bello intelligènci e lou sèn prefound dóu Bèu pèr uno Art e Pouesio —, aquéu testardige qu'a sèmpre oubra pèr maire Prouvènço. Testard e Prouvençau, lou fugué tout de-long de sa vido, quouro lou Felibrige ié fisè, 'mé soun destin, la cargo grèvo e glouriouso de Capoulié; lou fugué dins touto soun obro, aquéu que soun engèni saché faire lou liame entre li Troubaire Marsihés — li Felibre dis autro e part de Prouvènço e de tout lou païs d'O. E lou fugué, quouro, matrassa pèr la malautié, agué éu — l'artisto amourous plus grand malur di coulour que posque e agarri dóu soulèu un — lou pintre, la visto abenado. Mai, entendóumens, si lis iue èron barra, l'amo resvivo, e lou pouèto, de segur alumina pèr li rai de Santo Estello, encaro cantavo. tavo s'amerito l'amiracioun, vaudra à Valèri l'eterno félicita is Aliscamp fe- E n'es bèn acò l'erouisme que e que libren. A Dono Valèri Bernard, sa vèuso, à Misé Anna Ber¬ nard, sa chato, à Casimir, soun fiéu — ange gardian qu'an apara soun vieiounje e pourgi soulas à sis angouisso —, van nosti plagnun de cor. �L'Ort dels Trobaires Las très Dins Ai una sang Lo sang que e Ai . soulèu donan lo gau : Ma .vida Dins de cristau immortau, giscla de la tèrra copa begut lo Vin Copas es una gaia espéra. grand una begut, copa coma en un d'argent sorgent, Lo bon vin caud de l'amistansa E del amor Mon cor Dins una tôt n'a l'aiga-ardent : gardai l'enchusclansa. bêla copa d'òr, Lo vin d'Ideau, à plen bòrd, begut... Sa ftama m'empura, E, dezempèi, eme estrambôrd L'ai Mon ama trèva sus l'autura. Valéri BERNARD. �lo gai Las très Subre Dins Ai un saber Copas Tème de Valèri Bernard grand copa d'argent lo vin d'amistansa begut una Que met al còr dosa alegransa. amies, qu'acò 's plazent, De pozar à-n-aquel sorgent ! Miunis Dins larga copa d'òr Ofèrta pr' una femna bêla Ai begut un vin qu'ensorcela, Ai begut l'Amor à plen bòrd, una L'Amor, qu'es mai fort Dins una copa que la Mort ! de cristal Ai begut lo vin de la terra, E, dezempèi, comol d'espéra, Embrïaigat per l'Idéal, Sentisi que som immortal ! Prosper ESTIEU. �LO *4 GAI SABER Lindaflor Rèina dels Somnhes v AMOR E las carcers No pot ont el m'a claus obrir Bernard de mes mas merces. Ventadorn. Pensa al De A pasat, à la desbranda inmensa reiaume, à sos jorns de folensa, engans, à l'estranha partensa son sos Del Fènis d'or raubant lo bèn-amat. Ten lo saquet... e la braza s'amòsa... qu'un pesuc, n'a lo fremin dins l'osa... pois, aprèp ? quora serà cremat ? Plus E Es « esperduda, Pren lo pesuc, Oh ! de sos uelhs clar solelh ! lo romèu ! Lo sant romèu Com — trembla, e s'agita. » se dis, son cor palpita, clins la braza lo gita... e Vengue la mort ! « aqul davans ela, lutz, li somris, e la bè.la. tu, mon anma ! O divin amor mieu ! es una O » �LO GAI SABER Cridan ensem, e cazon dins lors brases : « Oh! mon Senhor! del fòc divin m'abrazes, — Coma sias bel ! E qu'as fach dels borases un jove Diu Vestit de rags. » Pariera la natura Aprèp los jorns d'invèrn en sa belura Parla al solelh dins los fòcs del estiu. De pelegrin ? Semblas Ambe son còl de cinhe e son aigreta fina Treluzisènt de claror diamantina Coma lo cèl quand l'alba s'amatina, Lo Fènis d'or rada, rejovenit. Sobre ambedos, de son ala leugiera Los adombrant, Fisa amondaut sa capeluda autiera l'esbarlugant zenit. E l'amador enlasant l'amadora — « Cor de mon còr ! : escolta-me, qu'es l'ora De desvelar ton astrada artadora ! Car sias aici al fogal, als rajòls Dels sobeirans de l'Egipta vincuda. Tu, lor felena, èras tôt just nascuda, T'an derrabada al nis de tos aujôls. pòple esclau, la familha matada, aportada, Que, sens enfant, e Vaguent adòutada, Sobre lo trône as montât, Lindaflor, 0 rèina amada, ò dolsa sobeirana ! Lo Los vencedors al rei t'an Mas, te roigant ansins qu'una marrana, Jôcs e dômneis te metian en folor. �2 6 GAI LO Pòis los SABER fins que te tenian companha, artament, als jorns de la maganha, T'an emportada aici. Plus gens de lanha Mas una etèrna, nna inefabla gauj es Per Vai dezenant s'enintrar dins ton E, coronada Senhoraràs en un un èime, novèu regèime, monde sensa egau. Coma l'eiganha al solelh asorbida, Mon anma, Vène ambe Amor, en ton anma es raubida. ieu, ò vida de ma vida ! Vène, partem sobre lo Fènis d'ôr. Despolha-te de l'òrva terrenenca Per respelir dins ta forma eterenca, Per te noirir del divenc estrambòrd. Regarda, avant, regarda aicestes travis : Los grands palais e lo temple dels savis Qu'avia bastits la sapienci dels avis Van E resorgir sobre sos apeons... » Lindaflor vei d'inmensas colonas S'enarquihar; rede e fier dins sas Pasa, auturièr, l'aguste Faraon, Lo rei dels reis. Una dansa A son E de entorn leupards se noza una e se ardada Es estacada als carris gonas, ufanoza desnoza. renoza trïomfals. D'esclaus nubians enàuran de grands palis; Agitant l'èr coma los vents gregalis, D'autres esclaus balànsan de ventals. �LO GAI SABER Vezion sublima ! Es, se fazènt arasa, glorïos d'una rasa Que, s'engorcant am un grand brud d'aurasa, Pasa, emportant sos animais sacrats, Tôt lo pasat Sos dius dels caps de lions, de tigresas, E, dins las flors, sos preires, sas preiresas En vestiments trasparènts o nacrats. Cants trïomfals, timpanons e saltèris Emplison l'èr. Am un grand refolèri, D'esfms aluds condùzon als mistèris Grifons, cats-fèrs que jitan de longs brams, E de voltors, en de cròtas anticas, Dins lo mormol de paraulas magicas, Al lord perfum dels encensièrs d'aram. Vec, Lindaflor, lo paire de tos reires ! » Non, mon Senhor, es tu que vàli veire, Es tu, tôt sol, sies mon Diu, sies mon creirel « Ah ! quai dirà ton anma e sa beltat, Que ton amor com un cèl m'enmantella. ■— — « « -— Vène, partem vers la divina estella, Nòstre sejorn de tota eternitat. » E, mentrestant, l'auzèl divenc se clina genolhs d'una gracia calina; En estendènt sas alas, los enclina A s'asetar sobre l'plomatge auriòl Com sobre un lech. Ambedos se li plàsan, Uelhs dins los uelhs, pasionament s'enlàsan, E, trïomfant, lo Fènis pren son vol. A lors » �28 LO GAI SABER Or, d'Egicians menant lor caravana Trans lo dezèrt, un jorn d'òrra chavana, Quand lo sablàs com un gran que l'ôm vana, Vos embacina e vos mord de calor, En pénétrant dins l'ombra tumulari Per s'asostar, trobèron am esglari Plus qu'un cadabre ont èra Lindaflor. Valèri BERNARD. Impr. Lauraguuise - Castelnau.lary. Le Gérant ; e. levrat. �ESCOLANS lílIllllIllllllIltlIIIIIlIIIIIMIIIIlMIlIIIIIIIllIIMllllIIIIIIlItlIlílIIIIIIIIIIIl N'oubliez pas d'acquitter, si vous ne l'avez déjà fait, votre abonnement (15 francs) Gai Salser pour mandat l'année 1937, en au (utilisant le ci-joint (Mme Edouard Privât, 14, rue des Arts, Toulouse, C. Ç. Toulouse, j 1673) retardataires, négligents, l'adminis¬ Aux tration fera un aux présenter par la poste, fin février, (mandat'de 15 frs., augmenté ^des frais de recouvrement. �Règles de Phonétique Occitane i° VOYELLES. accentué — a, seul dans le corps d'un mot, ou a français ; mais s'il féminine, il est semi-son¬ nant et se prononce entre a et o, suivant la région ; e sonne comme é fermé français, et è comme è ou¬ vert français ; — i équivaut à i français ; — u égale¬ ment ; mais, après une voyelle, il a le son ou fran¬ çais ; — ô ouvert' se prononce comme o français, et o fermé comme ou français. constitue ou non, sonne comme une terminaison — 2° CONSONNES. — b, c, d, f, g, j, 1, m, n, p, q ( toujours suivi de u), r, s, t, z sonnent comme en français ; mais c devant e et i est sifflant comme s français; comme comme — j sonne tz, dans certaines régions ; — m se prononce n à la fin de la ire pers. du pluriel des verbes ; n est muet, sauf quelques rares exceptions, à la fin des substantifs ; — r est souvent muet à la fin des substantifs et des adjectifs, sauf en Provence, ainsi — qu'à l'infinitif; muet des — à la fin des mots en ment; s est toujours dur et sifflant; — t est participes présents et de la plupart — v sonne comme b, sauf en Pro¬ vence. 3° GROUPES. —ch, lh, nh Teatre populari del se prononcent: tch, ill, gn. Colètge d'Occitania Lo Mètge de Cucunlian, adaptacion d'un conte de Romanilha, per Joan de la Roca (in-8, 30 p.). 11 ilustracions de Paul Sibra La Farsa del Ruscadièr, «La Farce du Cuvier», per p.) 3 6 fr. adaptacion modèrna de Cecilia Cuxac (in-8, 16 ilustracions de Robert de Montcabrièr . 4 fr. La Trapèla de sant Jozèp, adaptacion d'un del abat Bessou, per La Fielaira (in-8, conte La Femna. muda, comedia en per A.-J. Boussac (in-8, 16 p.) pròza 4 fr. 8 p.). IMPR. D'EDITIONS OCCITANES - un CA8TELNAUOARY. acte en 2 fr. � Dublin Core The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/. Title A name given to the resource Patrimoine écrit occitan:périodiques Description An account of the resource Ce set contient les périodiques numérisés par le CIRDÒC issus des collections des partenaires d'Occitanica Revista Item type spécifique au CIRDÒC : à privilégier Région Administrative Midi-Pyrénées Variante Idiomatique Languedocien Graphie Graphie classique / Grafia classica Type de périodique Revistas literàrias e artisticas = Revues littéraires et artistiques Dublin Core The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/. Title A name given to the resource Lo Gai Saber. - Annada 17 [sic], n° 147 janvièr 1937 Alternative Title An alternative name for the resource. The distinction between titles and alternative titles is application-specific. Lo Gai Saber. - Annada 17 [sic], n° 147 janvièr 1937 Subject The topic of the resource Littérature occitane -- Histoire et critique Poésie occitane Occitan (langue) -- Orthographe Bernard, Valère (1860-1936) Creator An entity primarily responsible for making the resource Estieu, Prosper (1860-1939). Directeur de publication Source A related resource from which the described resource is derived Bibliothèque municipale de Toulouse, P15053 Publisher An entity responsible for making the resource available Escòla occitana (Toulouse) impr. Lauraguaise (Castelnaudary) Date A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource 1937-01 Date Issued Date of formal issuance (e.g., publication) of the resource. 2018-12-12 FB Rights Information about rights held in and over the resource Domaine public License A legal document giving official permission to do something with the resource. Licence ouverte Relation A related resource Vignette : https://occitanica.eu/files/original/350dc1aa377cb30d18b450cf705caab3.jpg http://www.sudoc.fr/039236943 Is Part Of A related resource in which the described resource is physically or logically included. Lo Gai Saber (<a href="http://occitanica.eu/omeka/items/show/13154">Acc&egrave;s &agrave; l'ensemble des num&eacute;ros de la revue</a>) Format The file format, physical medium, or dimensions of the resource application/pdf 1 fasc. (28 p.) ; 22 cm Language A language of the resource oci fre Type The nature or genre of the resource Text publication en série imprimée Temporal Coverage Temporal characteristics of the resource. 19.. Identifier An unambiguous reference to the resource within a given context http://occitanica.eu/omeka/items/show/20499 FRB315556101_P15053_1937_01_147 Description An account of the resource <div style="text-align: justify;"><em>Lo Gai Saber</em> est une revue litt&eacute;raire occitane publi&eacute;e depuis 1919. La rubrique <em>L'&Ograve;rt dels trobaires</em> est consacr&eacute;e &agrave; la po&eacute;sie, la rubrique <em>Bolegadisa occitana</em> donne des informations sur l'actualit&eacute; de l'action occitane. La revue fait aussi &eacute;cho des publications du domaine occitan et des r&eacute;sultats du concours annuel de po&eacute;sie occitane de l'Acad&eacute;mie des Jeux floraux.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;">Lo&nbsp;<em>Gai Saber</em>&nbsp;es una revista liter&agrave;ria occitana publicada dempu&egrave;i 1919. La rubrica&nbsp;<em>L'&Ograve;rt dels trobaires</em>&nbsp;es consacrada a la poesia, la rubrica&nbsp;<em>Bolegadisa occitana</em>&nbsp;balha d'informacions sus l'actualitat de l'accion occitana. La revista se fa tanben lo resson de las publicacions del domeni occitan e dels resultats del concors annadi&egrave;r de poesia occitana de l'Acad&egrave;mia dels J&ograve;cs florals.</div> Contributor An entity responsible for making contributions to the resource Salvat, Joseph (1889-1972) Rouquette, Pierre (1898-1988) Bernard, Valère (1860-1936) Occitanica Jeu de métadonnées internes a Occitanica Portail Le portail dans la typologie Occitanica Mediatèca Sous-Menu Le sous-menu dans la typologie Occitanica Bibliotèca Type de Document Le type dans la typologie Occitanica Numéro de revue Catégorie La catégorie dans la typologie Occitanica Documents Contributeur Le contributeur à Occitanica Bibliothèque de Toulouse Escòla occitana grafias de l'occitan = graphies de l'occitan Poesia occitana = poésie occitane