Explorar los documents (5049 total)

vignette_56041.jpg
Daudet, Alphonse
Lagarda, Andrieu . Trad.
Dins una lenga linda e agradiva, Andrieu Lagarda nos balha una polida traduccion de Les lettres de mon moulin d’Alphonse Daudet, òbra classica de la literatura francesa. Quin plaser de descobrir, o tornar descobrir la Cabra de Monsen Seguin, lo Curat de Cucunhan, l’Elixir del Reverend Paire Gauchèr, lo Sost-Prefèct al campèstre, lo Secrèt de mèstre Cornilha e plan d’autres.
Tot legissent los contes e novèlas de Daudet, caminaretz dins una Provença un bocin somiada, mas tant embelinaira e misteriosa… Amb un lexic occitan-francés.
vignette_56040.jpg
Viaule, Sèrgi
Amb aqueste raconte Sèrgi Viaule nos mena suls mitics camins de Sant-Jacme. Cada caminada, cada experiéncia es unica. La seu, complida pendent dos meses e mièg en 2019, es prigondament generosa e poetica. Avèm aquí un jornal tengut jorn per jorn, un raconte a l’encòp imatjat e imaginatiu. Mai que d’una quista personala, es l’evocacion emocionanta d’una introspeccion. L’autor fa de longa l’anar-tornar entre l’endedins e l’endefòra d’un viatge intime e iniciatic. Una peregrinacion que lo marquèt per la vida. Aqueste Jornal d’un jaquet foguèt escrich a passes lents, sus un sendarèl pas totjorn luminós, per un ideós en cèrca d’estèlas. Libertat, poësia e frairetat son tantas pèiras que marquèron son caminament.
vignette_56039.jpg
Lavit, Jean-Louis
Lo comissari Magret recentament nomiat e qui torna donc en lo son país autonòme de « Gasconha-Dessús » qu’es con∙hrontat a ua enigma de las peludas ! : Un lèd creat qui s’apèra eth-medix « Zocalfar » qu’a decidit de denegar l’especificitat gascona de la lenga occitana d’aqueth parçan de Gasconha. E que magina un salopèr de virús qui hè perir las formas especificas deu parlar gascon tant dehens los ordinators com preus gents qüan pàrlan... Urosament lo comissari Magret, ajudat per un pariatge de « hlics » d’elei, qu’enquista... e que sauverà lo parlar gascon d’ua acabada mau-volenta... A l’encòp raconte trufandèr e d’anticipacion, chicòi roman a “claus”, reflexion seriosa sus l’aviéner e la plaça deu gascon dens la lenga occitana, tot aquò e mei encoèra que i cap hens aqueth liberòt qui legiratz solide au permèir, dusau o tresau grad...
vignette_bigot2.jpg
Jòrdi Peladan

PRESENTACION

Antòni Ipolit Bigòt (Nimes 1825- 1897) ten una plaça a despart dins lo còr dels nimesencs. De condicion modèst, es pas estat gaire de temps a l’escòla. Abalit per sa grand pairala, uganauda, costeja son oncle republican ferotge. Demorarà sa vida tota dins aquela dobla dralha. 

Ben que contemporan de Frederic Mistral, los dos òmes auràn de relacions cortesas mas Bigòt demorarà a l’escart del felibrige. S’un poèma coma Fraternitat demòra una de sas pèças mai conegudas, las faulas qu’interprèta de son biais, luenh d’aquel de La Fontaine, li assegura una granda popularitat.  Celebrat de son temps es estat elegit a l’Academia de Nîmes. La charradissa s’acompanha d’un diaporamà.
Conferéncia en francés o en occitan, a la demanda. 
Acompanhat d'un diaporamà. 

CONTACTAR LO CONFERENCIÈR



Per contactar Jòrdi Peladan, autor d'aquela conferéncia : 
06 30 71 25 91 /  jordi.peladan@wanadoo.fr
vignette_56035.jpg
Brun, Joan Frederic
Roman de sciéncia ficcion en lengadocian.

Car Xlo se rapelava, ara, amb agudesa. Lo prumièr còp qu’aviá desvistat Maurizio, aquel jorn de terror e d’ombra. Las gents corrissián per carrièiras en cridant : la federacion umana es batuda, los Nxfürn son mèstres d’Andromèda e de Magellan… Los esquipatges de las naus escapadas a la batalha, vestits de lutz fauba, portavan la maudison dins sos uòlhs escurs. Son agach reflectissiá tota la terror de l’espaci. Après dètz mil ans de victòrias aisidas, per lo prumièr còp los òmes s’embroncavan a de fòrças immensas, estrangièiras, irresistiblas. Maurizio èra sol au mitan, atrencat d’un escafandre forastièr. Se vesiá qu’èra pas de las Pleiades. Mas Xlo alavetz ne veguèt pas qu’una causa : lo pes, gaireben tangible, dau desespèr que cachava mortalament sas espatlas.
vignette_56034.jpg
Poetto, Lucas Martin
« Las poesias de Luc Martin Poet las se pòlon betar sença problèma dins la rea de la tradicion literaria occitana de Las Valadas. El nen reprend las tematicas e las linhas de desvelopament e, per moien d’aiçòn, l’inevitabla evocacion de la montanha qu’ilh es demandaa ja dal titre: Brics. Caira sobeirana d’una opausicion entre aut e bas, al mièi de las cimas e la plana, qu’ilh noiris la producion poetica d’aicèstas valadas, perquè es la mesma oposicion que traversia son istòria, sobretot aquela mai pròcha. La devalaa viscua coma alienacion, coma la fosse un mal comun (en s’encalent de dobrar paraulas un pauc fòrtas) que idealament nos porriam far remontar al moment d’ont las valadas, culturalment e linguisticament adrèiçaas arrés al caire transalpenc, las se tròbon escartaas d’el e adreiçaas derandon pustòst vèrs la plana e sos centres, linguisticament e culturalment diferents, coma diferentas eran las condicions de vita que las semonian. Una blessura que laissa la marca e, a travers las generacions, la se repropausa – sus lo plan poetic, si non sus aquel esistencial – a un jove que chausis abo reconoissença la lènga dal sènher (Sènher; La velhaa), drant per parlar e puèi per crear: Fraire Cluson coma tu / L’es una vita que vauc aval / Sença janmai quitar cèstas montanhas (Fraire Cluson). [...] » - Chambra d'Òc

Informacions
vignette_56033.jpg
Tres sauts bearnés de creacion (Ceridet, Saut de la sau, Madisaut) e los 7 sauts repensats :
1. Lo Ceridet (Musica, M. Maffran – Mande, M.C. Hourdebaigt)
2. 7 sauts edicion Biarn e Sola (Mescla d’aires populars pireneans perpausat per M.C. Hourdebaigt)
3. Saut de la sau (Musica e mande, M.C. Hourdebaigt)
4. Madisaut (Musica, mande e coregrafia, M.C. Hourdebaigt)

Tà'n saber mei
vignette_conferencefable.jpg
Jòrdi Peladan

PRESENTACION

Antòni Ipolit Bigòt, nascut e mòrt a Nimes (11825- 1897) saupeguèt en posant dins lo fons universal de las faulas lor porgir una tòca originala e particulara, çò que ne farà un autor dels mai presats dins sa vila e son ròdol. E mai se diguèsse imitator de La Fontaine se’n espaceja d’a fons que situís sas faulas dins son luòc de viure e dins la vida videnta de son temps.  Mai  li arriba de còps de ne cambiar completament la morala. Tot aquò es pastat d’umor e encara a l’ora d’ara se trapan de nimesencs que coneisson sas faulas e se congostan de las dire.
Mercé sa granda coneissença de las poësias de Bigòt, Aimat Serre (1922.1993) dins un librilhon clafit d’umor Mots de Jòcs (ed. MARPOC 2002) farà una plaça originala e umoristica a las bèstias eròias d’aquelas faulas.  Es la confrontacion d’aqueles dos obratges e sa vision desencalada de las relacions òme- bèstia que farà l’objècte d’aquela charradissa.

CONTACTAR LO CONFERENCIÈR



Per contactar Jòrdi Peladan, autor d'aquela conferéncia : 
06 30 71 25 91 /  jordi.peladan@wanadoo.fr
vignette_56031.jpg
Reedicion de l’obratge parescut en 2012 a las edicions Lo chamin de sent Jaume.

« Dinc a non i a guaire, Marcela Delpastre que regnava shens partatge sus l’etnologia lemosina (Lemosin entenut au sens un chic forçat d’airau dialectau), dab tant e tant d’estudis sus tots los subjèctes e aquera soma qui pensavan insuperabla, Le tombeau des ancêtres, parescuda en fulheton dens la revista Lemouzi e represa en volume a Payot en 1997. La colleccion « De temps pacan » de las edicions Lo Chamin de Sent Jaume qu’èra d’aulhors estada creada entad era, e los prumèrs dus títols que l’èran consacrats.
D’ara enlà, que son dus. Solide, que coneishèn dejà a Michèu Chapduelh per las soas publicacions suus arreproèrs e mimologismes, mes lo present obratge qu’ei d’un aute endom. Los vint un capítols de J’ai refermé mon couteau, qui balhan ua vista d’ensemble de la cultura tradicionau d’aqueth país, quan seré d’ua faiçon e sus un ton hòrt diferents, que son lo complement indispensable deu Tombeau. E aquò shens ac paréisher, dab quauquarren de bonifaci que’s poderé díser, com en un entertien particular, com se parla au còrn de la taula, au cot deu huec.
A ua generacion de distància, Marcela Delpastre e Michèu Chapduelh qu’an en comun un airau d’enquèsta limitat au lor environament immediat, la coneishença intima de las causas dont parlan, l’intuicion de tot çò qui pòrtan e significan. Qu’an de mei ua qualitat inapreciabla : qu’obreishen un sarròt de pòrtas, jamei ne las vse barran au nas.
Sonque lo cotèth que serà barrat, lo de Nontronh, lo de la metafòra.
Dinc au repaish qui vien... » - IÈO-Novelum

Tà'n saber mei
vignette_56030.jpg
Grégory Jolivet
Grégory Jolivet, gran mèste de la sonsaina, que bota ací la soa immensa mestria tecnica, melodica e ritmica au servici deu repertòri tradicionau de la soa tèrra mairana, lo Berric. - AEPEM

« Un viatge peu Berric de la mea enfança, la tòca que i ei de retrobar, e de prepausar, daubuns tròç qui m’agradan, qui n’èi pas jamei jogat o qui son chic coneguts. (…) Qu’èi causit melodias de diferents parçans geografics : Sancerre, La Borne, Mehun-sur-Yèvre, Vierzon, Allogny, Asnières, Fussy, Essaudun e Chasteurós, la mea vila d’adopcion. Per l’estille, que’m soi inspirat de grans tocadors de sonsaina berrigauds com Laurent Bitaud, Georges Simon, Jean-Claude Laporte. Qu’èi utilizat collèctas, recuelhs de particions (…). Que dèishi entad aquesta escadença las meas granas sonsainas dab clavèr perlongat e que tòqui dab plaser sus la mea sonsaina en re alto, acordatge pròche deu son de Georges Simon e sus ua magnifica sonsaina barròca en sòl/dò... » - Extrèit deu liberet

Tà'n saber mei
sus 505