Explorar los documents (15524 total)

Adaptacion en occitan (lemosin) de Voisins zinzins et autres histoires de mon immeuble (Edicions dau Roergue, 2015).

26 istorietas que se desbotjen dins un immòble extraordinari ente Taavi e sa mair viven. A chasque testage, los vesins son foligauds mai los uns que los autres. I a la dama championa de las boiòlas de chaunhon, lo crocodile malurós en amor, la drolleta que sa treça es lonja coma la coá d'un gròs animau... La quita femna de servici 'trapa la saletat emb-d'un fialat de parpalhòus ! Un recuelh d'istòrias cortas, de legir sole l'enser o acompanhat.

CE2-Cicle 3.

Tròces de vida, lo vinten obratge de Sèrgi Gairal. Après una tièira de romans de tèmas variats, tot en occitan o bilingües, après la revirada de Dòn Quichòt (tròces causits) e dels Entremeses de Cervantes, après un recuèlh de mots crosats, un recuèlh d’istorietas, nos ofrís aicí un ramelet de quaranta tèxtes, "de remembres, d’anecdòtas, de scènas e situacions divèrsas, recentas o ancianas, comunas o excepcionalas, realas o somiadas, urosas o malurosas, una granda varietat de tèmas, lo rebat de nòstra vida de dròlles, de joves, d’adultes e de vièlhs." Tròces de vida, lo rebat de nòstra vida a un moment donat.

Dins l’avantprepaus Sèrgi Gairal precisa que "l’escrich sufís pas per far viure una lenga, encara mens per l’aprene. Per parlar de lenga viva, la cal ausir. Per l’ensenhar e la transmetre, cal dispausar de testimoniatges orals." Es per aquò que propausa una version audio d’una seleccion de tèxtes del recuèlh qu’òm pòt escotar sul site sergegayral.fr

Los dotze trabalhs d’Ercules que son esplèits cargats d’ensenhaments, qu’ei çò qu’a volut retrobar l’autora. Contar las benalèjas e tanben legir los simbèus que permeteràn a l’eròi de vénguer un òme, de véncer l’animalitat, los vicis, d’alargar la sua consciéncia. Dab aqueste libe, los legidors que poderàn anar mes luenh en la coneishença de l’eròi mes popular de la mitologia grèca.

Revirada occitana de La terre qui demeure de Claude Michelet.

Joan Bordare es d’aquela raça, seca, noseluda, nerviosa, aquela raça que s’encranca a la tèrra dempuèi de sègles e que se fa passar de generacion en generacion, lo gost del trabalh e l’amor gaireben carnal per las qualques ectaras de tèrra que cultiva… Pr’aquò s’entend dejà, pas luènh de la comba dels Vernhes, lo bronzinament dels buldosèrs. D’unes, se disiá, vendrián cercar d’uranium, d’autres, investir lèu dins de futuras demòras… Dins aquelas annadas 1960, al nom del progrès, lo campèstre va definitivament cambiar. Dins la comba, Bordare es lo sol païsan a pas voler vendre las tèrras, seriá a pes d’aur. Es sol contra totes per que sa tèrra demòre… Lo primièr roman de Claude Michelet, cantoral de la tèrra e dels òmes que s’encargan.

Dens « L’Arriu deu denvèrs » tòme 1, Tomèc que ns’entrainava en la soa incredibla quèsta : trobar l’arriu Qjar e la soa aiga qui empacha de morir. Que caminàvam dab eth sus las peadas d’Hannah. Aqueste còp, qu’ei Hannah era medisha qui’ns conta lo son viatge suu vertiginós Camin deu Cèu, puish capvath lo desèrt. Lo son raconte que’ns hè descobrir contradas navèras, mes qu’i trobam tanben paisatges coneguts : la Seuva deu Desbromb, la prada, la mar grana...