Explorar los documents (555 total)

Cançonièr sus l'afaire Védrines
En 1912, a l'escasença d'eleccions legislativas extraordinàrias dins la circonscripcion de Limós, l'aviator Jules Védrines foguèt al centre d'un escandal politic que se'n parla encara e qu'inspirèt una cançon en occitan encara coneguda e cantada a l'ora d'ara.

La cançon dita « Cançon de Védrines » foguèt escrita sus l'aire de la Valse Brune (musica de Georges Krier). Coma un molon d'autras cançons de l'epòca las paraulas èran pausadas sus de musicas conegudas per la màger part de la populacion (aires d'operetas, danças, imne nacional etc.).

Mantuna sorga atèstan de l'escritura de las paraulas d'aquesta cançon al moment dels faits en mars de 1912. En efècte, un article del Télégramme datat del 21 de mars de 1912 e un article de L'Éclair del 22 de mars de 1912, balhan los dos primièrs coblets e los dos primièrs repics de la cançon.

Lo cançonièr qu'avèm poscut recuperar e numerizar a cò de M. Vives, eiretièr d'un cafetièr de Limós, per el, es pas datat mas es compausat pas que de cançons a l'onor de Jules Védrines. Dins la version balhada dins aquel i a un tresen coblet e un tresen repic. Aqueste cançonièr conten trenta-una cançons de las que cinc son en occitan (compresa la « Cançon de Védrines »). Es anonim mas las diferéncias d'escritura daissan pensar que i a mantun autor.
Dictionnaire populaire agenais-français / P. Émile Boudon
Boudon, P. Émile
Pichot diciounari lengadocien / Chs. Fabre
Fabre, Chs.
Diccionari en occitan de Montpelhièr, amb de dichas e de cançons occitanas, signat Chs Fabre sens mai de precisions. Poiriá èsser lo baron Charles Fabre de Roussac, pròche del felibre montpelhierenc Albèrt Arnavielle e membre tanben coma èl del comitat d'Accion francesa montpelhierenc.
Histoiro dou Pichoun Jousé
Pichon poèma religiós anonim en provençal, cabent la narracion de la captiviat de Josep en Egipta. Lo parlar emplegat sembla èsser lo del virat de Tolon, mai que mai d'a l'entorn de Brinhòla, dins l'actual departament del Var. Copiat al sègle XVIIIe, desconeisson l'identitat de son autor e l'epòca de sa composicion.
Victor Balaguer, poesias completas : bibliografia per Charles de Tourtoulon
Monografia sus l'òbra del poèta catalan Victor Balaguer (1824-1901), per lo baron Carles de Tourtoulon (1836-1913), fondator de la Societat per l'estudi de las lengas romanicas, ben que son nom n'aparega pas. Lo manuscrit es estat publicat dens la primièra seria, tòme VII, de la Revistas de las lengas romanicas en 1875 (pp. 419-426).
Amour e plour per Anfos Tavan
Tavan, Alphonse (1833-1905)
Recuèlh de poesias en occitan provençal per Amfós Tavan (1833-1905), un dels sèt membres fondators del Felibrige, nomat majoral en 1876. L'obratge foguè compausat pel primièr concors tercenal de la Societat per l'estudi de las lengas romanicas, en 1875, emai publicat l'annada d'aprèp a Marsilha (Lebon) puèi Avinhon (Roumanille).
Nicôla lou camarguen ou nôro e nanou per Joseph Sorbier
Sorbier, Joseph (1822-1910)
Pèça de teatre en vèrs, en occitan provençal, pel poèta Joseph Sorbier (1822-1910).
Lou gran flourege : sounet per Joseph Roux
Roux, Joseph (1834-1905)
Sonet en occitan lemosin, per l'abat Josep Roux (1834-1905), felibre majoral lemosin, curat de Sent-Alari-Peirós (Corresa), canonge de la catedrala de Tula, fondator de la revista occitana Lemouzi.
Fablas tulencas per Joseph Roux
Roux, Joseph (1834-1905)
Poesias en occitan lemosin de Tula (Corresa), per l'abat Josep Roux (1834-1905), felibre majoral lemosin, canonge de la catedrala de Tula, fondator de la revista occitana Lemouzi.
La Jarjaiado per Louis Roumieux
Roumieux, Louis (1829-1894)
Obratge comic en vèrs, compausat en occitan provençal per lo felibre Louis Roumieux (1829-1894), de Nimes, poèta borlèsc. Se compausa de tres partidas, que fosquèren publicadas desseparadament. La primièra, Jarjaio au paradis, pareguèt primièr dins lo recuèlh La Rampelado (Avignon, Aubanel, 1868). En 1877-78, Roumieux compausèt successivament Jarjaio au purgatòri emai Jarjaio a l'infèr. Lo tot foguèt sosmetut per l'autor al segond concors tercenal de la Societat per l'estudi de las lengas romanicas, en 1878, jos la fòrma del present manuscrit. Lo tèxte, aumentat d'un quatren capítol (Jarjaio sus terro) foguèt editat a París, a cò de Maisonneuve, en 1879.
sus 56